A pregunta chega case sempre igual: mercámoslle uns patíns, onde o levamos? E a resposta curta é que depende menos do sitio que do que o teu peque saiba facer enriba dos patíns.
Un sitio que a un neno de nove anos que xa frea lle parece aburrido pode ser xusto o que necesita un de cinco que cae cada tres metros. Así que isto vai ordenado por aí: do máis doado ao que xa pide oficio. Todo en Lugo, todo de balde e todo de acceso libre.
- Pistas multideporte das Termas — para empezar de cero.
- Parque de Rosalía de Castro — vale, con dous avisos.
- Centro peonil: San Marcos e a Praza Anxo Fernández Gómez — cando xa avanza só.
- Paseo de ronda da Muralla — só se xa ten nivel.
- Skateparks das Termas e de Frigsa — para empezar coas rampas.
O máis doado: As Termas
Se o teu peque non patinou nunca, o mellor sitio de Lugo para empezar son as pistas multideporte que hai xunto ao centro comercial As Termas, entre a Rúa Veiga Grande e a Rúa 8 de Marzo, xusto en fronte do Lidl.
O que as fai boas non é que sexan bonitas, é que son explanadas grandes, moi lisas e completamente chás. Sen costa que te empurre, sen baldosa que traquee, sen bordos cos que tropezar. E ao estaren pavimentadas e despexadas, non acumulan a area miúda e as follas que atopas nun parque.
Están abertas sempre e non hai que reservar nada. Se chegas e hai un partido de fútbol ou de baloncesto nunha, case sempre queda espazo libre noutra: é unha zona ampla, non unha pista solta.
O parque de Rosalía de Castro
No parque de Rosalía de Castro pódese patinar, pero con dous avisos. Sobre o papel debería ser perfecto: zonas de cemento liso, céntrico e coñéceo todo o mundo.
A primeira é a sucidade. Ao estar no medio dun parque, o chan acumula area miúda, follas e terra, e a area é xusto o que fai que unha roda pare en seco e o peque acabe no chan sen entender por que.
A segunda son os valados: teñen ocos grandes polos que un neno que aínda non controla a freada pode coarse. Non é un sitio para descartar, pero si un para mirar o chan antes de soltalo e non perdelo de vista.
Cando xa se solta
Cando o peque xa avanza só, o mellor sitio de Lugo é o centro. Aquí a cidade ten unha vantaxe que non teñen moitas: boa parte do centro é peonil. Sen coches, con chan razoable e con sitio para equivocarse. É o paso natural cando o peque xa avanza só e quere ir a algún sitio, non dar voltas nunha pista.
Se buscas dúas zonas concretas polas que empezar, a de San Marcos e a Praza Anxo Fernández Gómez. Mellor a media mañá ou a última hora da tarde: ao mediodía e con bo tempo hai bastante xente, e esquivar a xente é outro nivel.
Antes dese paso fan falta tres cousas: saber xirar, saber frear e saber reaccionar ao que non esperabas — alguén que se cruza, un can, unha porta que se abre. Xirar e frear ben non saen sós dando voltas polo parque: son as dúas cousas que traballamos desde o primeiro día na escola de patinaxe, e son xusto as que marcan a diferenza entre un peque que pode ir pola rúa e un que aínda non.
Dous avisos sobre os sitios que todo o mundo propón:
- O paseo de ronda da Muralla é baldosa. Vas dando un traqueteo constante que cansa e incomoda, e arredor hai tráfico. Para patinar ben alí xa hai que ter nivel.
- O paseo fluvial do Miño é de terra. Con patíns, non vale. Mellor sabelo antes de baixar ata alí.
Os dous skateparks de Lugo
En Lugo hai dous skateparks, e son moi distintos.
O das Termas está ao lado das pistas multideporte das que falabamos, baixando pola Rúa 8 de Marzo. É pequeno e de rampas suaves, e ese é xustamente o seu valor: serve para iniciarse. Calquera cun mínimo de control enriba dos patíns pode baixar alí sen sustos.
O de Frigsa está na Avenida Infanta Elena, xunto ás pistas de tenis, dentro do complexo deportivo. É bastante máis esixente, ten módulos máis grandes e o firme está bastante deteriorado. Non é sitio para un peque que empeza, e tampouco para probar cousas novas sen alguén ao lado.
E aquí vai o aviso que de verdade importa, porque non é o que espera a maioría. O problema non é a rampa doada: é que baixala anima a probar a seguinte.
Unha rampa suave báixaa case calquera. Pero en canto a domina, o peque quere unha máis grande — e aí xa non abonda con lanzarse: fai falta que alguén lle explique onde poñer o peso, como levar os xeonllos e que facer cos brazos. Se non hai ninguén que llo saiba explicar, o salto dunha rampa á seguinte págase cunha caída fea.
Que lle poñer antes de saír
Para patinar pola súa conta fan falta as mesmas proteccións que usamos na clase: casco, xeonlleiras, cobadeiras e protectores de pulso. Nin máis nin menos polo feito de que sexa un anaco no parque. Se tes que ilas mercando por partes, esta é a orde que seguimos nós, e responde a por onde cae de verdade un neno que está empezando:
- Casco. Non se discute. As consecuencias dun golpe na cabeza poden ser moito máis serias que as dunha rozadura ou dun moratón.
- Xeonlleiras. Os máis pequenos aínda non teñen forza nas pernas nin saben repartir ben o seu peso, así que o primeiro que apoian cando se lles vai o equilibrio son os xeonllos.
- Cobadeiras. A caída de cóbado é menos habitual, pero é unha zona sensible e, cando pasa, adoita coller ao peque sen tempo de meter a man.
- Protectores de pulso. Tamén frean moitas caídas, aínda que a man ten algo máis de xogo para amortecer por si soa.
Un consolo, por se o ves caer vinte veces a primeira tarde: os peques caen desde moi abaixo e con pouca velocidade. Fanse bastante menos dano ca un adulto facendo o mesmo. Se queres unha idea do que custa equipar a un neno e en que orde mercar as cousas, contámolo ao falar de que mirar antes de apuntalo a unha extraescolar.
Dúas cousas que convén saber
A primeira é o erro que máis se repite en calquera parque de Lugo un sábado pola tarde: levar o peque da man.
Faise con toda a boa intención, pero é contraproducente. En canto ten unha man da que agarrarse, o neno descarga aí todo o seu peso, e entón as súas pernas deixan de facer o traballo de equilibrio que é exactamente o que ten que aprender.
Se lle das a man, o peso lévao o teu brazo. E o equilibrio téñeno que atopar as súas pernas.
Funciona moito mellor ao revés: ensínalle a erguerse só, ponte ti a dous metros e anímao a chegar ata ti. Vai caer máis, e vai aprender antes. Cada peque acaba atopando a súa propia maneira de avanzar; o que fai falta é paciencia e estar ao lado, non suxeitalo.
A segunda é o único que eu non lle deixaría facer pola súa conta: baixar costas longas. Unha rampa curta limita moito a velocidade que se pode acumular. Unha costa longa non: o peque vai collendo velocidade sen parar, chega un punto no que se sente sen control e queda paralizado — demasiado rápido xa para tirarse ao chan, e sen recursos para frear. Ese é o susto que fai que un neno non queira volver poñer os patíns.
E unha nota para os meses que veñen: en Lugo non hai ningunha pista cuberta de acceso libre onde patinar cando chove. De novembro a marzo, quen patina pola súa conta depende do tempo. É o que hai, e convén sabelo antes de que chegue a primeira fronte.
Se ides ás Termas un sábado e o vedes gozar, xa sabedes onde atoparnos o resto da semana.
